In het kader van de financiële crisis besluit je je kind al jong wat sensibility mee te willen geven op het gebied van geld. Dus voor kleine Johannes of Mila ga je over tot 50 cent zakgeld per week, een spaarpot en een bijdrage van de opa’s.

Met heimwee naar de GiroBlauw PastBijJou rekening ga je op zoek naar een betaalrekening voor de kleine. Maar dan wel bij een duurzame bank: de ASN bank of de Triodos bank.

 

Helaas, milieuvriendelijkheid begint daar niet al bij vier jaar. Althans, je mag wel sparen, maar niet betalen bij de Triodos bank. Je geld komt vrij op je 18-de jaar.

Bij de ASN bank hetzelfde laken en pak: betaalrekening pas vanaf 18 jaar.

 

Dan maar naar de iets commerciëlere, maar ook nog verantwoorde bank: de Rabobank. Daar mag wel een betaalrekening (TopKid rekening) worden geopend, maar het kind krijgt geen bankpas. Dat mag pas vanaf 11 jaar.

Alsof onze kinderen pas vanaf 11 jaar geld uit geven? Nee, je wilt ze al veel eerder verantwoordelijk laten omgaan met geld, ook op onze hedendaagse manier, dus met een pinpas.

 

Daarvoor kan je alleen terecht bij de Eurostyle rekening van de ABN Amro. Jammer, want je wilde je kind al vroeg leren dat duurzaam consumeren (ook qua financiële producten) belangrijk is.

 

Triodos en ASN, waar blijven jullie met je kindvriendelijke betaalrekening?

 

 

Gepost door Jolein Baidenmann (ISDuurzaam)

Afgelopen vrijdag werd het boek gepresenteerd: Dromen Voor Altijd, 45 inspirerende Nederlanders over wat zij doen voor een betere wereld.

 

 Uitnodigingboek2

Het boek portretteert een aantal Nederlanders en beschrijft hun persoonlijke zoektocht naar idealen. Als kapstok worden de Milleniumdoelen gebruikt. En in de categorie Bijzondere Idealisten vind je mij. Ik voel me vereerd met zoveel bijzondere mensen het boek te mogen delen.

 

Gepost door Jolein Baidenmann (ISDuurzaam)

Een onderwerp waar ik nog niet zo veel aandacht aan heb besteed is duurzaam werkgeverschap. Wat houdt dat precies in? Het onderdeel ‘people’ van de drie P’s is wat mij betreft nog een beetje achtergebleven bij de ontwikkeling van de begrippen planet en profit. Want op die terreinen lijkt er consensus te zijn, dat bewustwording toch de essentie is van het kunnen bewegen richting een duurzame maatschappij. Maar bij de sociale aspecten van duurzaamheid, vervallen we met z’n allen toch al gauw in wat meer beleidsmatige terreinen, zoals de rechten van werknemers, equal pay for equal work en eerlijke betaling.

Gepost door Jolein Baidenmann (ISDuurzaam)

 Ik heb een heerlijke duurzame vakantie gehad. Lekker gecampeerd aan de Noord-Hollandse kust. Geen verre vliegreis, geen onbeheerste spilzucht. Net zoals vele andere Nederlanders, want het was druk op het strand. Zo zie je, even wat minder geld te besteden en burgers schakelen massaal over op een duurzame levensstijl.

Gepost door Jolein Baidenmann (ISDuurzaam)

Laatst kreeg ik een informatieve lezing van het Rotterdam Clinton Initiative tijdens de conferentie LvDO. Zij zetten zich in om de Rotterdamse haven te verduurzamen, 50 % CO2 reductie in 2020, geloof ik. Daarin werken ze samen met partijen van de oude macht: het havenbedrijf en de ondernemers in het havengebied. George Brouwer gaf heel precies aan waar de pijn ligt: er is voldoende duurzame technologie en innovatie om op grote schaal een verandering te bewerkstelligen. Het probleem ligt bij de bedrijven, die geïnvesteerd hebben in oude technieken en machines, die nog niet afgeschreven zijn. Overstappen op nieuwe technologie is gewoon te kostbaar. Kortom: duurzaamheid wordt tegengehouden door geld.

 

Het zou dan een logische stap lijken om als Rotterdam Clinton Initiative (hierna RCI) bedrijven te stimuleren om desondanks nieuwe duurzame investeringen te doen. Maar dat doet het RCI niet, in ieder geval niet publiekelijk. Het RCI richt zich qua communicatie op burgers en groene MKB-pioniers. Om hen te stimuleren op het gebied van duurzaamheid. En dat voelt voor mij niet goed. Daarmee wordt een schijnwaarheid gecreëerd. Door de burger zo verantwoordelijk te maken in het debat over duurzaamheid, maken we ons schuldig aan struisvogelpolitiek. De omslag zou allang vanuit het bedrijfsleven kunnen komen.

 

Natuurlijk zijn er argumenten om je wel op de burger te richten:

1. Creëer de behoefte om duurzaam te consumeren, want het is voor bedrijven gemakkelijker om een omslag te maken, als de burger er expliciet om vraagt.

2. Informeer burgers dat de technologie er al lang is, maar dat bedrijven niet willen. Dan zullen burgers zich kwaad maken en makkelijker openstaan voor duurzaamheid.

Ik heb het idee dat insteek 2 het snelst tot draagvlak voor duurzaamheid bij de burger/consument leidt. En vanuit dat draagvlak moet de overheid dan optreden. Ook die kan zich niet langer als struisvogel of hoeder van de oude economie gedragen. Strenge regels opstellen en daar financiering aan te koppelen (die wij als burgers natuurlijk opbrengen). Dan dragen we allemaal bij.

 

Brouwer zei: als we bedrijven verplichten om nu het roer om te gooien, dan helpen we de huidige bedrijven allemaal om zeep. Dat betwijfel ik. Met een mooi maar verplicht einddoel aan de horizon zullen bedrijven wellicht best bereid blijken om te wenden. Zeker als daar financiële stimulans of afzetmarkt aan gekoppeld is.

 

En via het prachtige systeem van cognitieve dissonantie roepen we dan met z’n allen achteraf dat we dit allemaal al lang gewild hadden.

Gepost door Jolein Baidenmann (ISDuurzaam)

Overal ontmoet ik sympathisanten van het idee van de lokale economie, regionalisering, terug naar het kleine, intieme. Bijna romantisch 18-de eeuws, retournons a la nature, teruggaan naar het platteland. Men gebruikt als onderbouwing de tegenbeweging tegen de toegenomen individualisering, of het uitputten van energiebronnen, waardoor we lokaal  weer in onze eigen behoefte moeten voorzien. Een enkele keer zelfs de afhankelijkheid van anderen, die we moeten voorkomen door zelfvoorzienend te zijn op kleine schaal.

 

For the record: het is nu juni 2009 en ik geloof er nog niet in. Misschien komt het nog. Ik geloof heus wel in het gebruik maken van opwekking van eigen energie, een soort zonnecel/waterreinigingssysteem om eigen water en energie te generen. Maar dat komt meer voor uit een vorm van zelfbeschikking, dat het boeiend is om je eigen huishouden op die manier te verpersoonlijken. Een onderdeel van individualisering van de maatschappij, net zoals we eigen tv-pakket hebben en straks nog veel meer producten op maat. Om het allemaal wat minder groot en bureaucratisch te maken.

 

Wel vind ik dat het niet milieuverantwoord is, om kleine groenten van de andere kant van de wereld te laten transporteren. Sowieso zou je in de prijs van die groenten de reis en de externe effecten daarvan moeten verrekenen. Maar: niets is simpel. Want krijg je dan nog meer producten die alleen voor een elite beschikbaar zijn? Waarschijnlijk wel.

 

En aan de andere kant, stel dat je wereldwijd transport zou tegengaan (if possible), dan storten alle economieën in. Die zijn langzamerhand gericht op geglobaliseerde markten. En dan zouden wij in vruchtbaar Nederland misschien nog wel een vorm van welvaart kunnen volhouden. Maar hoe solidair is dat ten opzichte van mensen in landen waar juist een globaliserende wereld ook kansen biedt voor een grotere afzetmarkt, een stijgende welvaart?

 

Nee, dan kijk ik liever naar een positief scenario en daar zit niet direct het idee van consuminderen bij, of terug naar een sobere, lokale lifestyle. Ik geloof meer in nieuwe oplossingen, waardoor schaarste wegvalt, zoals cradle to cradle, nieuwe productmaterialen, nieuwe bronnen van energie en slimme techniek op elk niveau. Laten we vooruit gaan, in plaats van terug.

 

Gepost door Jolein Baidenmann (ISDuurzaam)

Volgens mij trekt de economie weer aan. Nogal een boude uitspraak van een niet-econoom. Nergens op gebaseerd behalve op mijn eigen ervaring, natuurlijk. Mijn gesprekken worden concreter, er wordt eerder gereageerd op offertes en hier en daar komt zelfs een mondelinge opdrachtbevestiging om de hoek. Misschien wordt iedereen vrolijker van de zon?

Gepost door Jolein Baidenmann (ISDuurzaam)

Na de Trouw-bijlage komen nu Aart van Veller en Tim Manschot van adviesbureau 'wij zijn koel' met een lijst van 100 chips ("conscious happy independant people"). En ... veel goodbloggers hebben een plekje gekregen :-)

Op de dag van de duurzaamheid willen ze in samenwerking met Urgenda 999 duurzame koplopers bij elkaar krijgen. Dus: ken je nog leuke, groene CHIPS die er op moeten? Mail dan naar 999@wijzijnkoel.nl of 999@urgenda.nl. Schroom niet! Er zijn nog 895 plaatsen!

Gepost door Jolein Baidenmann (ISDuurzaam)

Waar gaat de wereld heen - hoe ziet de toekomst eruit. Ben ik altijd al mee bezig geweest en in deze tijd helemaal. De nieuwe economie is niet meer een utopie van geitewollensokken wereldverbeteraars, maar civil & suit voeren het hoogste woord in dit debat. Om te voorspellen wat duurzaam zal werken, lijkt het handig om te checken hoe nieuwe generaties naar de wereld kijken.

Gary Hamel, volgens de Wall Street Journal de werelds meest invloedrijke zakelijk denker, beschrijft hoe de nieuwe generatie, de Facebook Generation, naar bedrijven en organisaties kijkt:  ‘At a minimum, they'll expect the social environment of work to reflect the social context of the Web, rather than as is currently the case, a mid-20th-century Weberian bureaucracy.'

Dat klinkt veelbelovend! Een prachtig voorbeeld van hoe een nieuwe generatie liever werkt -en ook aan vrijwilligerswerk doet- is Netsquared, nu ook in NL opgericht door Corline van Es en Anders Pedersen: ‘Netsquared is a voluntary based community of new non-profits and tech savvy entrepreneurs who come together in cities like San Francisco, New York and now also Amsterdam to leverage social action projects. Through off-line meetings NetSquared works toward empowering non-profits with the social Web to create effective outreach by providing Web-based tools and assisting the developments of partnerships.'

Is er al iets waarbij jonge techs via internet duurzame ondernemingen kunnen adviseren? Wie doet mee?

 


Gepost door Jolein Baidenmann (ISDuurzaam)

Voor een klant schreef ik op waar MVO-beleid minimaal aan moet voldoen. Misschien heeft u er ook wat aan?

Anno 2009 dient MVO-beleid aan een aantal eisen te voldoen:

  • MVO-beleid dient gerelateerd te zijn aan de core-business en aan de maatschappelijke rol van de organisatie.
  • De interne en externe MVO-gedragingen van de organisatie dienen met elkaar in overeenstemming te zijn: practice what you preach.
  • De acties van de organisatie en haar vertegenwoordigers moeten authentiek overkomen.
  • De organisatie dient transparant te communiceren over haar doen en laten in brede zin.
  • De organisatie draagt zorg voor actieve inhoudelijke inbreng van diverse stakeholders in het beleid en de praktijk van de organisatie.
  • De organisatie heeft een duurzame lange termijn visie en hanteert lange termijn doelen, ook op het gebied van MVO.

Dat vergt een leidersrol van het management.

Gepost door Jolein Baidenmann (ISDuurzaam)